Ξυρισμένη Velentza

Μικρή μου παπαρούνα,
Βελούδινη κόκκινη τσόχα,
Ξύπνα…
Ξύπνα μαλακά,
Κοιμήσου και ονειρεύσου τις στιγμές που έφυγαν και δε θα ξαναρθούν.

Ποίημα 6ο

Σου παροτρύνω να καβαλήσεις
αυτόν τον άνεμο που έχεις μέσα σου
και να πετάξεις ελεύθερα πλέον στα σύννεφα.
Σαν δυο τεράστια χείλη
αυτά τα σύννεφα θα έρθουν
και θα φιλήσουν τις παρυφές του βουνού,
όπως τα χείλη του μωρού
που αγκαλιάζουν το στήθος μιας μάνας…
Και ο ήλιος θα τους χαρίσει
το μοναδικό του δώρο...
Ένα μωβ πέπλο για να καλύψουν τον έρωτα τους...

Κ.Α.ποτε

Ανείπωτη Αλήθεια

Αποφάσισε να βγει έξω με τους φίλους του. Επιστήθιοι όλοι αγαπητοί και πάνω από όλα συνεννοήσιμοι. Καταλάβαιναν τον τρόπο σκέψης του ,σε αρκετό βαθμό, πράγμα που τον γέμιζε γιατί έτσι είχε ένα αποκούμπι στις ψυχεδελικές σκέψεις του που δε φοβόταν να τις εκφράσει κ να τις συζητήσει. Δέκα το βράδυ και η νύχτα κυλούσε στους ίδιους προηγούμενους ρυθμούς θυμίζοντας σε μεγάλο ποσοστό τις προηγούμενες. Αυτό τον κούραζε γιατί ήταν άνθρωπος της εναλλαγής και της δημιουργίας νέων καταστάσεων. Η έλλειψη αυτής ανάγκης του τον έκανε να κατεβάζει τα ποτήρια με το αλκοόλ πιο γρήγορα από τους άλλους. Ήθελε να μη σκέφτεται αυτό που τον χαλάει κ δε μπορεί να το πραγματαποιήσει. Δώδεκα η ώρα και το αλκοόλ σαν γενναίος ιππότης έμπαινε μέσα στο μυαλό του και έκοβε σιγά σιγά τα νήματα της συνειδητής πραγματικότητας. Ένιωθε τις σκέψεις του να τον αφήνουν σε ηρεμία και να νιώθει πιο χαλαρός δίχως ένοχες και ελεύθερος από τις αλυσοδεμένες επιθυμίες του. Δυο το βράδυ και πλέον είναι στο κόσμο του χαμένου υποσυνείδητου. Δε τον νοιάζει ποιος βλέπει τι λέει και τι κάνει. Πρωί… Ξύπνησε μπρούμυτα στο κρεβάτι με πόνους στη λεκάνη. Πρέπει να έπεσε κάπου. Πως ήρθε? Που πήγε κ τι ώρα γύρισε? Με ποιους κατέληξε η νύχτα του? Προσπαθεί να σκεφτεί αλλά το οινόπνευμα του πηρέ όλες τις αναμνήσεις. Αυτό είχε γίνει παρά πολλές φορές στο παρελθόν. Κατάφερε γύρισε ανάσκελα. Πολλές φορές τον είχαν πει ‘’μην πίνεις τόσο’’ . Το ήξερε αλλά δε μπορούσε να τους εξηγήσει το ποσό λίγος ένιωθε . Έτσι ξαπλωμένος στο δωμάτιο ένιωσε ένα τεράστιο κενό στο κεφάλι του. Μια ηρεμία απίστευτα όμορφη που τον έκανε να θυμηθεί τα χρόνια της ανεμελιάς του. 29 χρόνια συναισθηματικού βάρους είχαν εξαφανιστεί και αυτός ένιωθε την πιο όμορφη ηρεμία που είχε ποτέ στη ζωή του. Ήταν ελεύθερος από τα προβλήματα του. Δε θυμόταν να έχει κανένα πρόβλημα. Ένιωσε την ενεργεία του χώρου να τον περιτριγυρίζει και να νιώθει ένα με αυτόν. Έτσι είναι άραγε ο παράδεισος? Η επομένη στιγμή ήταν αυτή που θα ήθελε να μην θυμάται . Άπειρες εικόνες από τις νύχτες που είχε περάσει και είχε χαθεί μέσα τους και δε θυμόταν τα επόμενα πρωινά ηρθαν κατέκλυσαν το μυαλό του. Καταιγισμός εικόνων έντονων που δεν θυμόταν γιατί δεν είχε δει στην ουσία άρχισαν να στοιβάζονται στο μυαλό του. Η μια πάνω στην άλλη αφήνοντας του όμως να βλέπει την κάθε μια καθαρά. Τον είδε να γελάει με την καρδιά του, να φωνάζει , να σπρώχνει, να πειράζει, να μιλαει, να ερωτεύεται , να σιχαίνεται τον εαυτό του, να τον αγαπάει, να τον φτύνει να ξεφτιλίζεται, να ανυψώνεται. Δεν μπορούσε να πιστέψει πως όλα αυτά είχαν γίνει κ ότι αυτός ήταν το κύριο μέρος των πραγμάτων. Τότε είδε και εκείνα που δεν ήθελε να θυμάται. Αυτά που είχε καταχωνιάσει μέσα του βαθιά . Προσπάθησε να φωνάξει μα δε μπόρεσε. Η κραυγή του σταμάτησε λίγο πριν βγει από το χείλη του. Κρεμάστηκε για λίγο και μετά έπεσε πάλι με φορά μέσα στο λάρυγγα του. Τον έπνιξε. Τα δάκρυα που κατάφεραν να φύγουν από τα μάτια του κύλισαν στη μαγουλογραμη και έσβησαν όπως και αυτός. Το βλέμμα του καρφωμένο στο ταβάνι έλεγες πως είχε εστιάσει κάπου. Αλλά όχι.. στα μάτια του μυαλού του έβλεπε αυτό που δεν ήθελε να δει και είχε κρυψει…. Μονιμα χαραγμένο που ποτέ κανείς δεν έμαθε.

Τότες

‘’Καλως ήρθατε παιδιά …καλως ήρθατε…. είστε όλοι ευπρόσδεκτοι σ’αυτό το πανηγύρι των τρελών.. πρώτα από όλα θα πρέπει να σας αναφέρουμε ότι δε χρειάζεστε τπτ από τις υλικές απολαυσεις που είχε συνηθίσει το μυαλό σας .. Εδώ σας θέλουμε μόνο με τα ρούχα σας και αυτά θα χρειαστείτε να τα βγάλετε’’… Έτσι κάπως ξεκίνησε ο γλυκύτατος ιερέας στη μονή τις δυτικής πλευράς απέναντι από το άγαλμα του Χριστού του Ρίο ντε Τζανέιρο . Γύρω στα 25 άτομα γύρω από τον ιερέα κοιτούσαμε σαστισμένοι όταν μπήκε μια πανέμορφη γυναίκα φορώντας μόνο ένα παρεο από τη μέση και κάτω αφήνοντας έτσι τα ολοστρόγγυλα στήθη της έκθετα στα ορθάνοικτα μάτια μας..Κάτω από το παρεο διαγράφονταν η μικρή της σπηλιά η οποία από πάνω είχε μια ιδέα μιας μικρής λουρίδας κουβέρτας προφανώς για τις κρύες νύχτες που θα ακλουθούσαν.. Αφού έκλεισαν όλες οι πόρτες τις υποτιθεμένης μόνης και ο χώρος έχασε τη φωτεινότητα που διέθετε , ένα είδος μαγκαλιού ,που παραδόξως είχε το σχήμα αιδοίου, άρχισε να φτύνει με μανία ένα είδος μπλε καπνού που αν και στην αρχή μας έκανε να ασφυκτιούμε μας χαλάρωσε τόσο γρήγορα και σε τόσο βαθμό που μετά από 2 λεπτά άρχισα να βλέπω το μαγγανοειδες αιδοίο να αυξομειώνει το μέγεθος του…. Ξαφνικά μέσα στην αίθουσα μπήκαν 25 καλλίγραμμες γυμνές γυναίκες ολόγυμνες οι οποίες λες και μας ήξεραν από πάντα ανακατεύτηκαν στο πλήθος και άρχισαν να βγάζουν τα ρούχα μας… Αυτό που ακλούθησε είναι το δεύτερο πιο σημαντικό αίσθημα που έχω νιώσει στη ζωή μου.. 25 αντρικά κορμιά ανακατεμένα με 25 καλλονές στο πάτωμα ενός άγνωστου ναού να ανταλλάσουν υγρά , οσμές ,ενέργειες δονήσεις απίστευτες , κάνοντας τους πάντες να φτάσουν σε έναν αξέχαστο οργασμό όμοιο που πιστεύω λίγοι πάνω στο πλανήτη θα έχουν νιώσει… εκείνη την ώρα σκέφτηκα ότι ναι όντως έτσι θα είναι ο παράδεισος…. Και εγώ είμαι ΠΑΡΩΝ
Το πρώτο πιο σημαντικό συναίσθημα που ένιωσα στη ζωή μου ήταν αυτό που όταν ξανάνοιξαν οι πόρτες του ναού και έφυγαν τρέχοντας και οι 25 κοπέλες και μπήκαν σχεδόν αμέσως μέσα 25 γυμνοί μαύροι … Το πρόσωπο μου πρέπει να είχε πάρει την ιδία έκφραση με του τύπου που ήταν διπλά μου που θύμιζε ενός τύπου που ήξερε πως θα ήταν η έκφραση του όταν θα τον ξεκόλιαζαν …. Ανάμεικτη αηδία , πόνος, κλάμα και ίσως η λέξη τη γάμησα αλλά απλωμένη στο μέτωπο σε μορφή ρυτίδων… Αναφώναξε κατι στα γερμανικά νομίζω αλλα και γω μιας και ήμουν ηδη στη σκεψη οτι ισως έπρεπε να κάτσω για πατσά σε ενα μαγαζί που ειχα δει πριν το ναο απλώς του φωναξα ''πουτσα ρε μαλακα πουτσα...τι γκεμπουχτεν και μαλακιες''..θυμαμαι οτι δεν προλαβα να αναψω τσιγάρο..
Γούστα - Κατάληξη αντιστρόφως ανάλογα ποσά..

Να παραμένεις σε κατάσταση αναχώρησης, ενώ πάντα φτάνεις

Η δημιουργία βγαίνει μέσα από την έλλειψη τελειότητας.Μοιάζει να βγαίνει μέσα από μόχθο και απογοήτευση.Από εδώ, νομίζω, βγήκε η γλώσσα.Βγήκε από την επιθυμία μας να ξεπεράσουμε την απομόνωση και να συνδεθούμε μεταξύ μας.Πρέπει να ήταν εύκολο τότε που ήταν απλώς θέμα επιβίωσης.''Νερό''. Βρήκαμε έναν ήχο γι' αυτό.''Τίγρη πίσω σου!''Φτιάξαμε έναν ήχο γι' αυτό αλλά γίνεται πραγματικά ενδιαφέρον, όταν χρησιμοποιούμε το ίδιο σύστημα συμβόλων για να μεταδώσουμε τα αφηρημένα και άυλα πράγματα που βιώνουμε.Τι είναι ''απογοήτευση''; Τι είναι ''θυμός'' ή ''αγάπη''; Οταν λέω ''αγάπη'' ο ήχος βγαίνει απ' το στόμα μου και χτυπά στο αυτί τού άλλου ταξιδεύει μέσα στον λαβύρινθο του εγκεφάλου του μέσα από αναμνήσεις αγάπης ή έλλειψης αγάπης.Λέει ότι καταλαβαίνει, αλλά πώς το ξέρω αυτό; Οι λέξεις είναι αδρανείς.Είναι απλώς σύμβολα. Είναι νεκρές. Και τόσο μεγάλο μέρος των εμπειριών μας είναι άυλες.Αντιλαμβανόμαστε τόσα που δεν μπορούν να εκφραστούν κι όμως, όταν επικοινωνούμε μεταξύ μας και νιώθουμε ότι έχουμε επαφή και ότι μας καταλαβαίνουν...νομίζω ότι έχουμε ένα συναίσθημα ψυχικής επικοινωνίας.
Μπορεί να είναι κάτι φευγαλέο, αλλά γι' αυτό ζούμε....

Negative

Λένε πως οι φωτογραφίες είναι στιγμές
Oi δικες σου είναι όλες οι στιγμές μαζί
Εγώ πάλι δεν είμαι εκεί.

Λοβ ιζ ιν δι εαρ

Η κάθαρση του είναι μας μπορεί να επέλθει με πολλούς τρόπους… Σήμερα βρήκα αυτόν… Τι σκατα είναι αυτά γαμω την πουτανα μου… .Σκαταααα μαλααακεςςς… ..να πάτε να γαμηθείτε όλοι σας….την ώρα που ψοφάτε να δείτε ποσό σάπιοι είστε και να φρικάρετε και να τραντάζεστε στο νεκροκρέβατο …..να μην θέλετε να πεθάνετε αλλά ευτυχώς για μας θα πάτε όχι στο πυρ το εξωτερο,…. ούτε στο διαολο… .ΟΧΙ….ο διάολος είμαι εγω, …θα πάτε στο πουθενα…… αρχιδια…. μουνιαα…. παλιοβλακες… ..πανηληθιοι ..μεμψίμοιροι…. ανεδαφικές μαλακιες μιας τρανσεξουαλ γαϊδούρας… μοσχάρια… ζώα…. Που νομίζατε ότι είστε και άνθρωποι… .ου ρε…ου…στα αρχιδια μας σας γραφουμε…η μάλλον επειδή είναι πολύτιμα τα αρχιδια μας σας γράφουμε κοντά στις κωλοτριχες μας…τραγελαφικες κυλόττες μιας ανώμαλης χοντρής που πηδιέται με αλογα….Τελειως απελευθερωτικό παιδιά. Η συμβουλή που μπορεί να βοηθήσει ακόμα πιο πολύ είναι ότι ενώ τα γράφετε επιβάλλεται και η ταυτόχρονη φωνητική κάθαρση..Καλησπέρα σ’ολους και να ξέρετε ότι σας αγαπώ και ότι λέω είναι από καθαρή ατόφια αγαπη…. .μουατσ